• Genzyme logo
  • Novartis logo
  • Biogen logo
  • Teva logo
  • Lafuma logo
  • Vlaamse infolijn logo
  • Move to Sport logo
  • MS liga Vlaanderen logo
  • Adlon logo
  • Laon logo

Kim Engels

18Hallo, mijn naam is Kim en ben 32 jaar. Ik woon samen met mijn man (Guy) en 2 hondjes (Cuba & Loeka) te Dworp.
In 2001 is de diagnose van MS vastgesteld door slecht zicht aan mijn ogen. Het is de jonge leeftijd die mij zo sterk en nuchter heeft gemaakt tot wie ik ben vandaag.
Te jong om te weten wat MS was en te jong om te beseffen welke impact MS kan hebben op iemand.
Dus ik heb geleefd, gefeest, een hoop vrienden gemaakt … en zoals elke gelukkige Belg… gewerkt.
Zolang het kan zal ik blijven doorgaan en geen enkele uitdaging uit de weggaan.
Daarom wil ik iedereen bedanken die aan dit project heeft geholpen en deze reis mogelijk maakt. Samen met het team wil ik grenzen verleggen en iedereen laten zien wat MS inhoud.
Ik ben op het laatste moment ingevallen omdat Karine spijtig genoeg niet mee kan naar Jordanië.
CARINE: IK ZAL JE ZO GOED MOGELIJK VERTEGENWOORDIGEN!!!

I’ll proof that ‘MS’ doesn’t kill the person inside of us !!!

 

Marijke Roose

13Ik ben Marijke, 26 jaar, en woon in Mechelen met mijn man Dirk.
Sinds 2008 weet ik dat ik MS heb en bekijk ik het leven volledig anders.
Eerst en vooral wil ik jullie vertellen dat ik het een enorme eer vind, om samen met jullie, mensen met MS te vertegenwoordigen! Ik geef heel eerlijk toe dat niet veel mensen weten dat ik MS heb. Persoonlijk zou dit voor mij al een enorme stap zijn om hier eindelijk open over uit te komen. “Iedereen mag het weten dat ik MS heb”. Gelukkig steunen mijn man, familie & vrienden mij, zoals altijd, waardoor ik eens zo gemotiveerd ben om te bewijzen dat MS ons niet klein krijgt!
Ik wil samen met jullie aantonen dat mensen met MS tot heel veel in staat zijn, ondanks beperkingen!

“Take it one day at a time” & “Live life to the fullest”

Norah Vergauwen

11Hoi, mijn naam is Norah, 28 jaar.
April 2012, nog niet zo lang geleden... werd er MS vastgesteld.
Mijn levensstijl, bezigheden, werk,... werden enorm teruggeschroefd. 2012 was dan ook een jaar met ups en downs. Ik stapte in een nieuwe wereld en mijn kijk op het heden werd belangrijker dan ooit. Zelf had ik een totaal verkeerd beeld over Multiple Sclerose. Opvallend is dat er weinige weten wat MS juist inhoudt. Daarom is dit een fantastisch project dat ook zorgt voor een betere bekendheid.
Zoals de meesten is er wel een excuus om het sporten op de lange baan te schuiven. Ik ben zo blij dat ik terug een duw krijg in de goede richting en hoop zo andere te stimuleren om te blijven bewegen. Deze MS trekking is voor mij dan ook de kans om grenzen te verleggen.

MS is niet enkel een ziekte, het is een uitdaging!

Sarah Windels

01Ik ben Sarah Windels,27 jaar en trotse mams van een zoontje Lior.
Mijn grote passie is voetbal. In 2005 kreeg ik te horen dat ik MS had, heel mijn leven overhoop. Effe slikken en weer doorgaan. But what doesn't kill you makes you stronger.
Dit project is fantastisch omdat het ook eens laat zien wat mensen met MS wel kunnen en niet de beperkingen. De uitdaging, het avontuur geeft me een boost en motiveert me om te blijven vechten.

We gaan ervoor!

Els Ockers

10Ik ben Els, 45 jaar - getrouwd met Joël, mijn 'superman' en ik ben mama van Ilka (19) en Amber (15). Manlief en de kinderen zijn mijn grootste supporters en geven me heel veel steun. Ik besef maar al te goed dat het niet gemakkelijk moet zijn om met zo’n zotte doos als ik samen te leven, die telkens weer op zoek gaat naar een nieuw avontuur en ik bewonder het geduld dat ze hebben om iedere keer weer te luisteren naar mijn enthousiaste verhalen.
Zelf ben ik iemand die heel positief in het leven sta en niet te lang blijft stilstaan bij wat niet kan. Ik focus vooral op datgene wat wel nog mogelijk is en sta vaak zelf versteld hoe ik erin slaag hierdoor mijn doel te bereiken. Ik ben een doorzettertje, iemand die niet gauw opgeeft!
Ik heb al jaren te kampen met gezondheidsproblemen, maar kreeg mijn definitieve diagnose pas in december 2010. Ik weet dus als geen ander hoe moeilijk het is om je leven verder uit te bouwen, terwijl je voelt dat je lichaam het soms laat afweten. Ook ik heb best wel mijn moeilijke momenten, stel me ook wel eens de vraag waarom mij dit nu moet overkomen en wat de toekomst zal brengen. Maar ik blijf geloven in mijn mogelijkheden en tracht er zoveel mogelijk uit te halen....Ik ga geen enkele uitdaging uit de weg en stel telkens weer nieuwe doelen op voor mezelf. Op die manier maak ik mijn leven zinvol, boeiend en avontuurlijk.... Ik probeer zoveel mogelijk te genieten van alle mooie momenten, ik reis graag, ben een creatieve duizendpoot en gek op de eenvoudige Italiaanse keuken.
Mijn motivatie om deel te nemen aan dit project is vooral MS en het belang van bewegen meer in de kijker te krijgen. Want in beweging blijven zorgt er niet alleen voor dat het met de fysieke gezondheid beter gaat, ook mentaal ben ik hierdoor sterker geworden. Dankzij de hulp van het MS center in Melsbroek ben ik terug beginnen sporten, volgens mijn eigen mogelijkheden en onder begeleiding van een ervaren kinesiste. Het gevoel van verbondenheid en samen een doel bereiken geeft tekens weer een ‘kick’.
Toen ik de vraag kreeg of ik samen met andere MS’ers wou meereizen naar Jordanië, heb ik geen moment getwijfeld. Dit is voor mij een nieuwe uitdaging, een nieuw avontuur…. Ik werk al meer dan 20 jaar als hulpverleenster in een opvangcentrum voor thuislozen. Mensen helpen en hen opnieuw laten geloven in hun mogelijkheden en eigen krachten… Dat is mijn missie ! ‘Je kan meer dan je denkt, zolang je maar blijft geloven in je eigen kunnen. Eigen grenzen verleggen en slagen in je opzet, dat kan deugd doen!

MS krijgt me niet klein, ik blijf doorgaan !

Karine Huyck

09Ik ben Karine Huyck, 44 jaar en alleenstaande. Op mijn 30ste de diagnose van MS gesteld. De beperking van energie liet zich al veel eerder voelen, de siësta deed haar intrede en mijn torenhoge ambities werden kleiner. Met vallen en opstaan, voortdurend aftasten van grenzen kwam ik uiteindelijk tot een nieuw evenwicht in mijn leven met de mogelijkheden die er wel nog zijn.
Anderhalf jaar geleden ben ik gestopt met werken, heb mij op mijn passie “schilderen” gestort, ben bewuster en intenser gaan genieten en ben flink aan mijn conditie gaan werken. Ik was aangenaam verrast dat ik door gedisciplineerd sporten mijn fysieke grenzen nog fel kon verleggen. Uiteraard raak ik geregeld gefrustreerd wanneer iets niet wil lukken of op onbegrip stuit, maar ik kan evenveel stralen wanneer ik weer een nieuwe overwinning op mezelf mag vieren. En deze trekking door Jordanië en Petra zien (een jeugddroom) wordt nu mijn volgende goal. Het doet deugd te ervaren dat er zoveel meer bereikt kan worden en te beleven valt dan wat ik verwacht had die dag dat ik dat ik MS te horen kreeg. Dat ik op deze manier mag helpen een positieve boodschap mee te geven dat bewegen loont wanneer je MS hebt en een goed doel kan steunen doe ik met trots!

Tini Bauters

14September 2001. De persoon die tegenover me zit, ziet er dof uit, uitgeblust. Het lijkt alsof er plots een bom inslaat en ik wakker schiet; die persoon is wel mijn spiegelbeeld dat ik in het raam zie. Negen maand eerder, januari 2001, verging mijn wereld nadat ik de diagnose MS kreeg. Maar wat ik daar in de ruit zie, kan niet de bedoeling zijn! Ik ben 35.
Twaalf jaar later. Af en toe vind ik nog steeds dat mijn hoofd niet meer op mijn lijf past als ik weer eens bergen tegelijk wil verzetten maar ik op mijn grenzen bots. En het lukt me ook nog steeds niet om die grenzen altijd te respecteren. Dan krijg ik de rekening wel gepresenteerd. Maar ik lééf wel nog steeds, met man en driekoppige kroost genietend, vertellend, reizend, kibbelend, lachend. Ik moet wel toegeven dat ik iets meer zorg zou moeten dragen voor mezelf. Zo ben ik gaandeweg sportieve inspanningen uit de weg gegaan en natuurlijk heeft dat zijn keerzijde, zelfs naar school rijden met de jongste is niet meer zo leuk nu ze net een nieuwe fiets heeft (en ik dus moet vaststellen dat mijn fysiek nergens meer op lijkt). Maar ja, ik heb MS toch?!
En net dan krijg ik het aanbod om mee te gaan naar Jordanië. Niet zomaar een plezierreisje, maar een uitdaging. Wat ga ik verder doen met mijn MS? Zachtjes achteruit kabbelen of er net iets krachtiger voor gaan. De uitnodiging trekt me direct over de grens van de twijfel tussen 'ach ja' en 'komaan ertegenaan'.
Ik wil maar wat graag mee aantonen hoe belangrijk het is te blijven bewegen (en hoe verraderlijk de valkuilen zijn om het niet meer te doen). En dus gaan we ervoor. Mijn eerste idiote wandelingetje door de bossen is al behoorlijk confronterend maar dus nog meer reden om de uitdaging aan te gaan. En met zo'n groep waar je met een kwinkslag elkaars up's en downs helpt dragen kan het gewoon niet mislukken!

Wordt vervolgd !

Wim Van Rentergem

17Ben Wim (van plan om 47 te worden in Jordanië), man van Sofie, papa van Sanne (20) en Robbe (18), Broer van 3 zussen, woon in Lokeren, werk halftijds bij Biofresh Belgium (distributeur biologische voeding) , lidkaart van de MS-club gekregen in 2010,…
Kies sindsdien voor het risicoloos haalbare, voor de veilige weg. Voelde me enorm geflatteerd en uitgedaagd om deze tocht mee te maken, van wie ik leerde doseren krijg ik nu een challenge!!! Draag dit avontuur op aan al wie steeds harder moet vechten om soms minder te kunnen presteren, zeker aan m’n MS-mates;…
Schreef tijdens opname in ‘Melsbroek’ een eigen tekst over mijn MS-beleving op de muziek van ‘Wayfaring stranger’ nog lang voor er sprake was van ‘Jordanië’. “I’m only going over Jordan, no more to roam/teveel gekeken naar de sterren, om bang te blijven van de nacht” klinkt nu heerlijk aardig anders en ontzettend toevallig concreet.

Er gaat een radeloze zwerver, op een zeer onvoorspelbaar pad
Wat eens begon als wandelwegje, is nu erg steil, gevaarlijk glad
Teveel gekeken naar de sterren, om schrik te krijgen van de nacht
Ook al wordt het soms wat donker, toch put hij moe uit al zijn kracht

Recht voor zich kijken is de boodschap, maar dan toch ook weer niet te ver
Al wat echt telt is deze voetstap, licht dat nu schijnt was vroeger ster
Teveel genoten van die sterren, om angst te hebben van de nacht
Ook al wordt het soms erg donker, hard is steeds minder mooi dan zacht

In z’n rugzak ook heel wat kostbaar, dat neemt hij mee zolang het kan
Zelfs al weegt zo’n schat soms erg zwaar, het achterlaten is geen plan
Teveel geleefd onder de sterren, om bang te blijven van de nacht,
Ook al wordt het soms te donker, zelfs in veel tranen schuilt er pracht

Rudi Donné

12“Een nieuw perspectief heel concreet samen vastleggen en samen willen invullen en realiseren” Dat was de slotconclusie toen ik 2 weken geleden naar huis reed van onze eerste MS Petra kennismakingsbijeenkomst te Kontich.
Een divers, gemotiveerd en levendig gezelschap van MS soulmates die samen bereid zijn om het klassieke MS label naar buiten te doorbreken en binnenshuis alle medepatiënten, ieder in verhouding tot zijn/haar persoonlijke situatie, tot eigen actie te enthousiasmeren. Daar had ik wel zin in, goed wetende dat een nieuwe ploeg uitbouwen en laten presteren enkel mogelijk is met de juiste professionele omkadering en begeleiding die op die eerste bijeenkomst gelukkig al aanwezig was.
Als 58 jarige geboren en getogen Limburger (geb te Tongeren en wonende te Genk) en met een diagnose van 7 jaar, vader van 2 stoere zonen die om den brode de wereldzeeën afschuimen en zelf juridisch medewerker in het notariaat en jarenlang werkzaam in de vastgoed ontwikkelingssector in Zuidelijk Afrika kan ik deze uitdaging als een welkome stimulans erg waarderen.
Een schril contrast met het hele verhaal dat ik als eens meemaakte via mijn intussen overleden jongere broer die op zijn 27ste met de aandoening werd geconfronteerd. Uit zijn levens- en vechttraject is me dat ene, zo belangrijke woord steeds bijgebleven: “Solidariteit!” Graag wil ik mijn steentje hiertoe bijbrengen en draag alle toekomstig zweet en inspanningen in dit project dan ook op aan hem en aan alle medepatiënten waar dan ook.

Solidariteit!

Georges Vanbelle

15Ik ben Georges Van Belle, 53 jaar, gepensioneerd onderofficier. Gehuwd met Arlette Vanbockryck, verzorgende in Reval en MS Overpelt. Onze zoon Tom woont samen met Daisy, zij hebben twee kinderen Tommy en Shirley, onze dochter Caroline woont nog thuis en heeft een vriend Frederick.
Op 18 juni 2001 kreeg ik na ongeveer 20 jaar klachten de diagnose MS. Een hele verandering in ons gezin. Veel onbegrip van naaste omstaanders. Na twee jaar afwachten ben ik met mijn echtgenote beginnen te lopen. Start2Run. Ik herleefde volledig. Ik had weer een doel. Een loopwedstrijdje van 5 km werd er één van 10 km. De 10 km werd de 20 Km door Brussel. De dodentocht werd een uitdaging, ondertussen al 8 maal de eindmeet gehaald, in het begin wandelend, de laatste drie deelnamen gedeeltelijk of volledig lopend. Dit jaar echter geen deelname door een verzakking in rechtervoet, ondertussen opgelost.Voor mijn 50ste verjaardag wou ik een marathon doen, wat me lukte. Ondertussen al vier op mijn palmares. En ik hoop er nog wel enkele te doen. Een uitdaging welke mij aanspreekt is steeds weer een motivatie om verder te gaan. Steeds weer zie je verbaasde gezichten als je tegen collega-lopers zegt dat je MS hebt. Je krijgt enorm veel respect, je kan meedingen met personen zonder MS. Op de Ekiden Brussel 2011 en 2012 kwamen we ergens halverwege het klassement.

We tellen zeker nog mee!

Barbara Van Geyseghem

03Hallo, ik ben Barbara Van Geyseghem, 40 jaar, en de fiere –alleenstaande- mama van Ella (3 jaar).
Ik woon in Vilvoorde waar ik als zelfstandig kinesitherapeute in mijn praktijk ook vaak personen met MS begeleid en hen aanzet tot meer bewegen, met alle positieve feedback tot gevolg. Dit doe ik uiteraard ook in het Nationaal MS Center in Melsbroek waar ik al 20 jaar werkzaam ben.
Een aantal jaren geleden werd er bij mezelf ook een auto-immuunziekte vastgesteld. Omgaan met beperkingen en de onzekerheid van wat de toekomst voor jou in petto heeft, is voor mij dan ook geen onbekend gegeven. Maar het is wel des te meer een reden geworden om niet te wachten om dingen te doen die op je lijstje staan, zoals reizen en nieuwe horizonten ontdekken.
Een trekking door een immense woestijnvlakte waar je je als mens heel klein kan voelen, overnachten onder een sterrenhemel, … Jezelf tegenkomen en tijd voor reflectie. Maar vooral, er samen voor gaan om een positieve boodschap naar buiten te brengen.

PETRA, here we come !

Bie D'hooghe

05Ik ben Bie D’hooghe, officieel Marie Beatrice. Sinds 1990 ben ik werkzaam als neuroloog in het MS centrum in Melsbroek. Het onvoorspelbaar en variabel verloop van multiple sclerose blijft mij bijzonder intrigeren. Er zijn steeds meer aanwijzingen dat een actieve en gezonde levensstijl een positieve invloed kan hebben op het ziekteverloop van MS. Gezien de beloftevolle resultaten van onderzoek naar de effecten van beweging en fysieke activiteit bij MS, is het voor mij bijzonder motiverend om personen met MS aan te zetten tot beweging en activiteit en zelf actief te blijven. De uitdaging om samen een ontdekkingstocht in het prachtige land Jordanië te ondernemen zie ik als een gelegenheid om opnieuw grenzen te verleggen.

Maxime Van Asch

16Hoi ik ben Maxime, 23 jaar en stewardess.
Reeds van kindsaf zag ik dagelijks personen met MS, in rolstoel, met krukken, zonder krukken,... bij ons thuiskomen. Sommigen zie ik niet meer, anderen zijn vrienden geworden.
Ik heb MS steeds een zeer mysterieuze en grillige ziekte gevonden.
Ik ben enorm blij dat ik de kans krijg om met deze groep mijn steentje bij te dragen om MS meer kenbaar te maken bij het grote publiek.

Petra and Wadi Rum here we come!

Isabelle Van de Putte

04In het spoor van Lawrence of Arabia en Indiana Jones, gaan we samen een nieuwe film maken.
Een verhaal om over MS te spreken, over personen die alle dagen tegen deze ziekte strijden en de “challenge” durven aangaan.
Na een buitengewone, intense trekking in Peru,ben ik trots om deel te nemen aan dit nieuwe avontuur, in het ruige woestijnlandschap de “Roze Stad” hand in hand samen te gaan ontdekken!
Isabelle, kinesitherapeute, NMSC

Petra all together!!

Bert Op 't Eijnde

02Ik ben Bert Op ‘t Eijnde (1973). Na een doctoraat (inspanningsfysiologie) en postdoc periode aan de KU Leuven ben ik momenteel verantwoordelijk voor de opleiding Revalidatiewetenschappen & Kinesitherapie van de Provinciale Hogeschool Limburg en Universiteit Hasselt (faculteit Geneeskunde). Binnen deze context voer ik onderzoek uit naar de invloed van verschillende revalidatie/trainingsstrategieën op o.a. de inspanningscapaciteit, de spierkracht en de ontwikkeling van insulineresistentie bij personen met MS. Hiernaast ben ik betrokken bij het Limburgse Sportmedische Adviescentrum adlon (www.adlon.be) en ben ik als inspanningsfysioloog verbonden aan KRC Genk. Vanuit onze onderzoekservaring weten wij dat ook personen met MS fysieke uitdagingen kunnen aangaan die hun grenzen doen verleggen. Dit wil ik graag ervaren, ook buiten het onderzoekslaboratorium.raag ervaren, ook buiten het onderzoekslaboratorium.

Jan De Meue

07Hoewel de meeste Vilvoordenaars tegenwoordig enkel richting Syrië trekken, verkies ik veruit deze expeditie in het spoor van Moses. Machu Picchu was geweldig en liet niet alleen bij de personen met Ms zijn sporen na.
Ik kijk er naar uit om terug met een bonte groep grenzen te verleggen.( Tav van de NSA: dit laatste in de overdrachtelijke betekenis).
In mijn grote rugzak zitten wonderpillen en een camera...
Aaron, here we come.

Jan 'mededogen' De Meue

Bruno Blommaert

08Ik ben Bruno Blommaert, 58 jaar en sinds 1979 verbonden als kine aan de M.S kliniek Melsbroek en eigen praktijk te Deurne. Ik blijf gemotiveerd omdat ik zie dat er na al die jaren toch een zekere verbeterde levenskwaliteit bereikt is, die zeker in de toekomst nog moet verbeteren. Deze trip lijkt mij een geweldige opportuniteit en ook uitdaging om met de groep mijn steentje bij te dragen tot het welslagen ervan. Met een deel fysiek, een deel mentaal en vele delen humor zullen en moeten we deze trip tot een goed einde brengen.

"Petragrotje" here we come!

Paul Van Asch

06Na het succes en de enthousiaste reacties van de eerste MS trekking msmachupicchu2012 was het snel duidelijk dat hierop een vervolg zou komen.
Ik ben vooral enorm blij om vast te stellen dat veel personen met MS onze boodschap van blijven bewegen en sporten met MS, met respect voor ieder zijn/haar mogelijkheden, hebben opgenomen. Zeer veel initiatieven, zowel individueel als in groep werden al gerealiseerd!
Ook de MS-Liga Vlaanderen blijft deze boodschap samen met ons verder uitdragen.
STARTEN met bewegen en sporten is goed en mooi, VOLHOUDEN is beter en moeilijker.
Daarom willen we met dit nieuwe project, naar het wereldwonder Petra, alle personen met MS verder blijven sensibiliseren, motiveren en ondersteunen!
Ook nu zal via MSPetra2014 en de 3rd Walk for MS, op zaterdag 24 mei 2014 te Lier, het opgestarte schoolproject in Catacaos (Peru) verder uitgebouwd worden.
En remember zoals Mathias in het vorige project beschreef:

“You’ll never walk alone!”